Zapier و Make، تنظیم‌شده تا بدون شما کار کنند.

هر گردش کار به یک شکل شروع می‌شود: شناسایی محرک — رویدادی که باید همه چیز را شروع کند، مثل پر شدن یک فرم، ردیف جدید در صفحه‌گسترده، یا ایمیل برچسب‌گذاری‌شده — و سپس اقداماتی که باید به‌طور خودکار پس از فعال شدن این محرک اتفاق بیفتد. اکثر فرآیندهای کسب‌وکار، وقتی مرحله به مرحله نوشته شوند، ساده‌تر از آنچه در زندگی روزمره به نظر می‌رسند هستند، که دقیقاً به همین دلیل کاندیدای خوبی برای اتوماسیون هستند.

هم Zapier و هم Make به‌طور بومی به صدها ابزار رایج کسب‌وکار وصل می‌شوند — پلتفرم‌های ایمیل، CRM، صفحه‌گسترده، تقویم، پردازشگر پرداخت، و اپلیکیشن‌های پیام‌رسانی — پس اکثر گردش‌های کاری نیازی به هیچ کار یکپارچه‌سازی سفارشی ندارند. اتصالات به‌صورت بصری ساخته می‌شوند: اپلیکیشن محرک، اپلیکیشن اقدام، و هر شرط یا فیلتر بین آن‌ها، همه از طریق یک رابط اشاره‌کن و کلیک‌کن تنظیم می‌شوند نه نوشتن به‌عنوان کد.

یک ساخت معمولی با نقشه‌برداری از فرآیند همان‌طور که اکنون به‌صورت دستی کار می‌کند شروع می‌شود، سپس آن را مرحله به مرحله داخل پلتفرم بازسازی می‌کند، و هر مرحله را با داده واقعی قبل از انتشار تست می‌کند. پس از راه‌اندازی، هر اتوماسیون با مستنداتی از دقیقاً چه کاری انجام می‌دهد و با کدام اپلیکیشن‌ها در تماس است همراه می‌شود — تا اگر چیزی بعداً نیاز به تنظیم داشته باشد، مشخص باشد چه چیزی به چه چیزی وصل است، نه یک جعبه سیاه که فقط سازنده اصلی آن را می‌فهمد.

هر فرآیندی ارزش اتوماسیون ندارد. وظایفی که به‌ندرت اتفاق می‌افتند، به قضاوت واقعی انسانی نیاز دارند، یا دائماً در فرمت تغییر می‌کنند معمولاً کاندیدای خوبی نیستند — زمان تنظیم ارزشش را نخواهد داشت. بخشی از ارزش یک ارزیابی مناسب قبل از ساخت هر چیزی، شناسایی این است که کدام‌یک از وظایف تکراری یک کسب‌وکار واقعاً ارزش اتوماسیون دارند، نه خودکارسازی همه چیز فقط چون امکانش هست.